فردا میان‌ترم زبان دارم و هنوز شروع به خواندن نکرده‌ام. کتاب بسیار ساده‌ای که باید ۴ درس از انرا بخوانیم، اما خیلی از بچه‌ها در فهم و درک آن مشکل دارند. مشکلی که خیلی از ما داریم. از بین این بچه‌هایی که می‌گویم یک عده‌ای فقط آمده‌اند دانشگاه به این اسم که آمده‌اند دانشگاه! آمده‌اند چند صباحی خوش باشند! برایشان چندان مهم نیست نمره گرفتن یا نگرفتن. احتمالن به موقعیت و پولشان می‌نازند و اینکه به هر حال کارشان با همان‌ها راه می‌افتد، من با آنها کاری ندارم... یک عده‌ی دیگری آمده‌اند که مدرکی بگیرند و پایه حقوقی خودشان را بالا ببرند و یحتمل به این هم نگاهی دارند که مدرک دهان‌ پر‌کنی بگیرند و فکر نمی‌کردند که مهندس معماری که تا دیروز می‌دیدند و به پرستیژ و ماشین آخرین مدلش غبطه می‌خوردند در دوران دانشجویی چه بدبختی‌ها که نکشیده است. پس به ازای کوچکترین درسی که استاد می‌دهد غر می‌زنند که زیاد شد و سخت شد و اِل شد و بِل شد، با اینها هم کاری ندارم، یعنی داشتم اما یکبار که با یکی از آنها حرف زدم و بدهکار جد و ابادش شدم برای جد و آباد خودم بس شد!...

تمام فکر و ذکرم آن دو سه تایی هستند که ساکتند و پیداست کارگر کارخانه‌ای-جایی هستند. آمده‌اند که واقعن درس بخوانند. تمام تلاششان را می‌کنند اما به هر دلیل بعضی از مبحث‌ها برایشان مشکل است که مثلمن یکی از آن مبحث‌ها زبان است... دلم می‌خواهد می‌توانستم یکجوری به آنها کمک کنم، اما چجوری؟ گاهی فکر می‌کنم کاش رشته‌ی آسانتری انتخاب می‌کردند. امروز در این گیر و دار درس خواندن مدام چهره آنها جلو چشمم است. اینهایی که سر تمام کلاسها می‌آیند و تلاش می‌کنند و وقت برای خواندن ندارند و در عین حال ساکتند و طلبکار کسی هم نیستند و به منی که درس‌ها برایم خیلی ساده است و می‌فهمم‌شان به چشم متخاصم نگاه نمی‌کنند... دارم به آنها فکر می‌کنم و می‌دانم که فردا دچار مشکل می‌شوند و در عین حال این را هم می‌دانم احتمال اینکه زیر آن چهره‌های ساکت و مظلوم آدم‌هایی غیر از آنچه من فکر می‌کنم نهفته باشند اما این فکر هم نمی‌تواند تسلای خاطرم دهد... مدام چهره‌اشان جلو چشمم است

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1391ساعت 16:48 توسط لیلا| |